Door Yasmijn Jarram

Hoewel Chris Hipkiss over academische capaciteiten beschikt, verliet hij op zestienjarige leeftijd zijn school om leerling te worden in zijn vaders schrijnmakerij. Hij had toen al een zelfgeschreven boek geïllustreerd over een idyllisch, maar ongebruikelijk fantasieland. Na enige tijd nam hij ontslag om zich vanaf 1990 volledig toe te leggen op tekenen.

Zijn vroege tekeningen bestonden vooral uit kleine krabbels, soms van androgyne figuren, vaak met een politieke boodschap. Dit zijn nog altijd belangrijke onderdelen van Hipkiss’ werk, dat vooral bestaat uit duizelingwekkend gedetailleerde landschappen. Stadszichten vol torens, gebouwen en figuren zijn groot van formaat en getekend met monochrome 4B-potloden. Zijn visionaire architecturen vallen op door hun symmetrische compositie.